De fusie is afgerond. Waarom werken de twee organisaties dan nog steeds langs elkaar heen?

De fusie is afgerond. Dat lezen we in het jaarverslag. Dat zegt ook de CEO op de eerste gezamenlijke werknemersbijeenkomst.

En toch is er nog steeds die tweedeling. Een wij en een zij. Twee jaar later. Soms drie.

Iedereen weet het. Je hoort het bij de koffieautomaat — maar in geen enkele formele bijeenkomst wordt het benoemd.

Er zijn twee systemen samengevoegd. Niet twee organogrammen, niet twee kantoorlocaties. Twee systemen — met elk hun eigen geschiedenis, hun eigen onuitgesproken regels over wie ertoe doet en wie niet. Over wie de macht had. En wie die is kwijtgeraakt.

Die systemen verdwijnen niet omdat er een nieuwe naam op de deur staat. Ze blijven bestaan. Totdat de werkelijkheid wordt erkend.

Bij elke fusie is er een winnaar en een verliezer. Ook als niemand dat hardop zegt. Mensen weten het altijd. Ze voelen het in wie er benoemd wordt, wie de agenda bepaalt, wiens manier van werken de nieuwe standaard wordt.

De verliezende partij rouwt. Rouw die niet gezien wordt.

Het integratieplan beschreef processen, systemen, rapportagelijnen. Het beschreef niet de loyaliteiten die mensen meenemen aan hun oude leider, hun oude cultuur, de manier waarop het vroeger ging. Die loyaliteiten sturen het gedrag. Elke dag. Zonder dat iemand er opdracht voor heeft gegeven.

Wat is er verloren gegaan? Wat krijgt er voorrang? En wie of wat wordt er niet gezien?

Dit en meer krijgt aandacht bij een organisatiescan van CoreNexus.

Is uw fusie formeel afgerond maar loopt de integratie nog steeds vast? Plan een gesprek via corenexus.eu.